Κανένας σεβασμός δεν χωράει όταν λέγονται τέτοια - δυστυχώς

Άκουσα μόλις την ομιλία Θεοδωράκη στο Σύνταγμα. Είναι ένα από τα πιο θλιβερά και δυσάρεστα πράγματα που έχω ακούσει. Άκουσα για τους "εθνομηδενιστές που μας κυβερνούν", για τον φασισμό "που η πιο επικίνδυνη, μορφή του είναι ο αριστερός φασισμός σαν αυτόν που μας κυβερνά", την "πλαστογράφηση της Ιστορίας", "αν υποχωρήσουμε στο όνομα είναι σαν να ανοίγουμε διάπλατα τα σύνορά μας σε αυτούς που μας απειλούν καθαρά μέσα από το Σύνταγμά τους", "οι υποχωρήσεις Ζάεφ είναι σκέτο κουτόχορτο", "να [μην] κατεβάσουμε τα παντελόνια μας".
Κι ακόμα ο Έλληνας που δεν είναι ραγιάς, "η συνέχιση του στάτους κβο και της ειρηνικής.. συνύπαρξης είναι η τελευταία υποχώρηση που μπορούμε να κάνουμε", Ελάχιστες (ή καμία αναφορά) στην Αριστερά, τον αντιιμπεριαλισμό κλπ (πολύ καλύτερα, κατά τη γνώμη μου, αλλά είναι και πολύ ενδεικτικό).
Δεν είναι όμως μόνο θλιβερό, πολύ θλιβερό (ειδικά για κάποιον που έχει μεγαλώσει με τα τραγούδια του Θεοδωράκη, όπως εγώ...) Είναι και εξοργιστικό και επικίνδυνο. Και κανένας σεβασμός δεν οφείλεται ούτε μπορεί να αποδίδεται σε τέτοιες απόψεις, όσο μεγάλος συνθέτης κι αν είναι αυτός που τα λέει, όσο αγωνιστικό παρελθόν κι αν έχει.
Ούτε είναι θέμα ηλικίας. Δεν ήταν ένας άνθρωπος που έχανε τα λόγια του, παραληρούσε ή δεν μπορούσε να μιλήσει από τα γερατειά. Κάθε άλλο. Μια χαρά νηφάλιος ήταν, κι αυτά που είπε, τα λένε και ένα σωρό άλλοι, πολύ νεότεροι: είναι η ουσία της επιθετική γραμμή του ελληνικού εθνικισμού, της πλειονότητας της δεξιάς και όλης της ακροδεξιάς μαζί, χρόνια τώρα.

Στρατής Μπουρνάζος (fb)


via http://ift.tt/2s9VwhK

Δεν υπάρχουν σχόλια

Από το Blogger.