Το 1987 του Γιάννη Ιωάννου (β’ μέρος)

Το ιστολόγιο αγαπά το χιούμορ και τις γελοιογραφίες και έχει αφιερώσει πολλά άρθρα στον αγαπημένο Μποστ. Ωστοσο, αισθάνεται ότι έχει αδικήσει άλλους γελοιογράφους κι έτσι αποφάσισα να παρουσιάζω επίσης μερικά άρθρα αφιερωμένα είτε σε μεμονωμένες γελοιογραφίες είτε σε γελοιογράφους, ανάλογα με το υλικό που θα βρίσκω.

Το πρώτο άρθρο αυτής της σειράς «μονογραφιών» ήταν αφιερωμένο σε μια ομάδα σκίτσων του Αρχέλαου στον Ρίζο της Δευτέρας το 1946-7: Οι αλγεβρικές πράξεις του Αρχέλαου Αντώναρου.

Ακολούθησε ο θαυμάσιος Γιάννης Ιωάννου, ένας από τους κορυφαίους γελοιογράφους μας που φάνηκε αμέσως μετά τη μεταπολίτευση και κυριάρχησε για πολλά χρόνια -άλλωστε ακόμα είναι στις επάλξεις. Διάλεξα να παρουσιάσω γελοιογραφίες του έτους 1987, δημοσιευμένες σε μιαν εφημερίδα που δεν υπάρχει πια, την Πρώτη, απογευματινή εφημερίδα που πρόσκειταν στην Αριστερά και ενστερνιζόταν το αίτημα για ενότητα, το οποίο κατέληξε στην ίδρυση του Συνασπισμού. Ο Ιωάννου είχε καθημερινή γελοιογραφία στην Πρώτη, ενώ κατά καιρούς έδινε και βδομαδιάτικο ολοσέλιδο κόμικ. Διάλεξα το 1987 επειδή κλείνουν τριάντα χρόνια από τότε. Όμως, επειδή τα σκίτσα που ήθελα να βάλω ήταν πάρα πολλά, πριν από μερικούς μήνες παρουσίασα σκίτσα από το πρώτο εξάμηνο του 1987, και υποσχέθηκα πριν κλείσει η χρονιά να ακολουθήσει το β’ μέρος με σκίτσα από το β’ εξάμηνο του 1987. Μόλις που προλαβαίνω λοιπόν να μη φανώ ασυνεπής.

Θυμίζω ότι σε παλιότερο άρθρο είχα παρουσιάσει σκίτσα του Ιωάννου για τις εκλογές του 1981, ενώ στον παλιό μου ιστότοπο είχα βάλει 15 σκίτσα του από επετείους της 17ης του Νοέμβρη (απορώ πώς αυτό το άρθρο δεν έχει εμφανιστεί στο ιστολόγιο -να το θυμηθώ όταν πλησιάζουμε στην επέτειο).

Παρουσιάζω 14 σκίτσα του Γιάννη Ιωάννου από το δεύτερο εξάμηνο του 1987. Να σημειώσω ότι τα σκίτσα τα βάζω δύο-δύο και στον σχολιασμό αναφερομαι σε αριστερά και δεξιά, αλλά σε πολλές οθόνες μπορεί να βγουν ένα πάνω και ένα κάτω. Λυπάμαι.

Ξεκινάμε λοιπόν από τον Ιούλιο του 1987.

Στην πρώτη γελοιογραφία (Πρώτη, 4.7.1987) είναι προφητική, αφού πρόκειται ίσως για την πρώτη γελοιογραφία που αφορά τους Ολυμπιακούς αγώνες -βεβαιως όχι του 2004 αλλά του 1996 που τότε αχνοφαίνονταν στον ορίζοντα και που τους διεκδικήσαμε χωρίς επιτυχία λίγα χρόνια αργότερα.

Η δεύτερη γελοιογραφία αφορά μια λεπτομέρεια της πολιτικής ζωής, αλλά είμαστε γλωσσικό ιστολόγιο οπότε μας ενδιαφέρει τα μάλα. Το 1987 ο υπουργός Παιδείας Αντώνης Τρίτσης είχε ρίξει το πυροτέχνημα της επαναφοράς της διδασκαλίας των αρχαίων από το πρωτότυπο στο γυμνάσιο -μια ολέθρια ιδέα που τελικά έμελλε να υλοποιηθεί το 1992 επί υπουργίας Κοντογιαννόπουλου. Ο υφυπουργός Παιδείας, Δήμος Παπαδημητρίου το όνομά του, σε δημόσιες δηλώσεις του είχε ταχθεί εναντίον της επαναφοράς των αρχαίων -και αμέσως ο Ανδρέας Παπανδρέου ζήτησε την παραίτησή του ενώ μεγάλα στελέχη του ΠΑΣΟΚ που είχαν ταχθεί εναντίον της ιδέας του Τρίτση σιώπησαν.

Η πρώτη γελοιογραφία (Πρώτη 1.8.1987) σχολιάζει τις συνομιλίες με τις ΗΠΑ για τις βάσεις. Ο Μάικλ Άρμακοστ ήταν υφυπουργός Εξωτερικών των ΗΠΑ.

Τον Αύγουστο υπάρχουν ίσως ειδήσεις, αλλά ο Γιαννης Ιωάννου είχε πάρει άδεια κι έτσι η επόμενη γελοιογραφία ειναι από τον Σεπτέμβριο. Δημοσιεύεται στις 4.9.1987, μια μέρα μετά την επέτειο ίδρυσης του ΠΑΣΟΚ. Ο Έντμουντ Κήλυ ήταν ο πρεσβευτής των ΗΠΑ.

Πολύ μου αρέσουν και οι δυο αυτές γελοιογραφίες. Στην πρώτη, αριστερά, (Πρώτη 17.9.87) σχολιάζεται η συνάντηση του Ανδρέα Παπανδρέου με τον αρχιεπίσκοπο Σεραφείμ, που αναθέρμανε τις σχέσεις πολιτείας-εκκλησίας που είχαν ψυχρανθεί όταν ο Αντώνης Τρίτσης είχε κινησει θέμα εκκλησιαστικής περιουσίας στις αρχές του 1987. Εδώ ο Ανδρέας, με κραγιόν στα χείλια (οι δυο άνδρες είχαν πράγματι ανταλλάξει ασπασμό, που ειχε σχολιαστεί) στέλνει τον μικρό Αντωνάκη να… μελετήσει Αρχαία -σπόντα για την επαναφορά.

Και δεξιά, την επόμενη μέρα (18.9.87) μια από τις πρώτες γελοιογραφίες με υπαινιγμό στο ειδύλλιο του Ανδρέα Παπανδρέου με τη Δήμητρα Λιάνη. Η γελοιογραφία αυτή είχε κάνει πάταγο, απ’ ό,τι θυμάμαι.

Στα τέλη Σεπτεμβρίου με αρχές Οκτωβρίου είχε ξεσπάσει το θέμα με τη στρατιωτική θητεία του Λάκη Λαζόπουλου. Ο Λαζόπουλος και άλλοι καλλιτέχνες είχαν σατιρίσει τον πρόεδρο της Δημοκρατίας Χρήστο Σαρτζετάκη, κάποιοι σκάλισαν τους φακέλους, ανακάλυψαν ότι ο Λαζόπουλος είχε απαλλαγεί από τον στρατό με το κοινώς λεγόμενο τρελόχαρτο, οπότε ενεχείρισαν τα στοιχεία στην παντοδύναμη τότε Αυριανή που ξεκίνησε εκστρατεία. Αποτέλεσμα ήταν να επανεξεταστεί το θέμα με συνοπτικές διαδικασίες και ο απείθαρχος καλλιτέχνης να ντυθεί στο χακί επί εξάμηνο.

Η δεύτερη γελοιογραφία σχολιάζει το σκάνδαλο των υποκλοπών που είχε επίσης ξεσπάσει, με πρωταγωνιστή τον Φάνη Τόμπρα, γενικό διευθυντή του ΟΤΕ, που είχε ευρέως θεωρηθεί υπεύθυνος. Καταγγελίες είχαν διατυπωθεί από πολλές πλευρές, ανάμεσά τους και από τους δυο ηγέτες της Αριστεράς, τον Χαρίλαο Φλωράκη του ΚΚΕ και τον Λεωνίδα Κύρκο της ΕΑΡ, οι οποίοι τότε είχαν επαφές (που απέληξαν στη συγκρότηση του Συνασπισμού) και κατήγγειλαν πως υπήρχαν ενδείξεις ότι οι συνομιλίες τους παρακολουθούνται.

Καθώς η φθορά του κυβερνώντος ΠΑΣΟΚ ήταν ολοφάνερη, γινόταν συνεχώς λόγος για εκλογές, στις οποίες έδινε νεο χρώμα η προοπτική κοινής καθόδου της Αριστεράς κι έτσι είχε τεθεί και θέμα εκλογικού νόμου. Η κυβέρνηση κρατούσε κλειστά τα χαρτιά της, προσπαθώντας να δει αν τη συμφέρει η απλή αναλογική. Στη γελοιογραφία (Πρώτη, 10.11.1987) ο Ιωάννου τραβάει ως την υπερβολή την τακτική αναμονής.

Ο Νοέμβριος του 1987 ήταν μήνας φοιτητικών κινητοποιήσεων (ένα από τα αιτήματα, θυμαμαι, ήταν η σίτιση) και το κτίριο του Πολυτεχνείου είχε καταληφθεί λίγες μέρες πριν από τον γιορτασμό της 17ης. Τις ίδιες μέρες είχε έρθει στην Αθήνα η εικόνα Άξιον Εστί από το Αγιονόρος.

Στη φωτογραφία αριστερά (19.11.87), ο Ανδρέας ντυμένος στολή των ΜΑΤ ζητάει συγγνώμη για την κακοποιηση δημοσιογράφων στην πορεία του Πολυτεχνείου -τους είχε περάσει για φοιτητές.

Καθώς συνεχίζονταν οι φοιτητικές κινητοποιήσεις, σε μια διαδήλωση φοιτητές μπήκαν μέσα στο Υπουργείο Παιδείας (τότε στη Μητροπόλεως) και ίσως έφτασαν στο γραφείο του υπουργού. Δεν θυμάμαι τις λεπτομέρειες, αλλά ο Αντ. Τρίτσης είχε κάνει υπερβολικές δηλώσεις στην τηλεόραση. Ο Ιωάννου (9.12.87), με μποστικό τρόπο, συνδυάζει τη συμπεριφορά του Τρίτση με τις συνομιλίες Ρίγκαν – Γκορμπατσόφ στην Ουάσινγκτον και την υπογραφή της συνθήκης για τα πυρηνικά μέσου βεληνεκούς!

Η γελοιογραφία αριστερά (12.12.1987) είναι δυστυχώς διαχρονική. Δεξιά (22.12.1987) σχολιάζονται οι εξορμήσεις οπαδών του Ολυμπιακού της εποχής Κοσκωτά στην επαρχία, με ναυλωμένα τρένα, που συνοδεύονταν από επεισόδια και ηρωικά συνθήματα (πχ Βούλγαροι ρουφιάνοι, ήρθε το λιμάνι) αν και όχι από νικηφόρα αποτελέσματα.

Και έτσι φτάσαμε στο τέλος του 1987. Ίσως συνεχίσουμε σε μερικούς μήνες με το 1988 του Ιωάννου (ή βαρεθήκατε; πείτε γνώμες) ίσως με άλλον γελοιογράφο.




via http://ift.tt/2kxFo2C

Δεν υπάρχουν σχόλια

Από το Blogger.