ΕΠΙΚΛΗΣΗ (ΠΕΡΙ ΔΙΚΑΙΟΥ ΚΑΙ ΑΔΙΚΟΥ, ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ ΚΑΙ ΤΥΡΑΝΝΙΑΣ)

«δικαιοσύνην μάθετε, οἱ ἐνοικοῦντες ἐπὶ τῆς γῆς» (Ησαΐας 26, 9)

Τι να σκεφτεί κανείς για το δίκαιο και τη δικαιοσύνη, το άδικο και την αδικία, τη δημοκρατία και την τυραννία, μετά την κατ’ απαίτηση των δανειστών απόφαση του Αρείου Πάγου να βάλει στον πάγο τις διώξεις των βλαστοκυττάρων της ανωμαλίας των Άρειων εκτελεστών της χώρας μας έναντι του πινακίου φακής της δόσης του ευρωναρκωτικού δανείου, παρά μόνο ότι, όπως η Αφρική έχει την υποσαχάρια Αφρική, έτσι και η Ευρώπη έχει την υποβαλκάνια Ευρώπη, με ένα και μοναδικό κράτος, το μόνο στον κόσμο, κατά τον Χάρρυ Κλυνν, κράτος της Αφρικής με λευκούς κατοίκους, στο οποίο από τη δημοκρατική ασφυξία θα ερυθριούσε και θα γινόταν από μαύρος κόκκινος ακόμα και ο Idi Amin Dada, στη χώρα αυτή της Αριστεράς Αλίκης των θαυμάτων που οι κόκκινοι γίνονται μαύροι από την έλλειψη ιδεολογικού οξυγόνου μέσα στο ρυπογόνο νέφος της εξουσίας.

Αθάνατε Ροΐδη με τον πρέποντα κυνισμό του πολιτικού σου ψόγου και την υπεραιωνόβια φωνή σου ήσουν προφήτης, λέγοντας πως «στην Ελλάδα άπαντες οι έχοντες ονύχια αγωνίζονται να σπαράξωσιν τους έχοντες πτερά… οι όνυχες αυτών (και στην περίπτωσή μας των δανειστών, αν κι εσύ εννοούσες τους κομματοφόρους συνδικαλιστές) είναι οξύτεροι ή το δρέπανον του θανάτου».

Καταραμένε ποιητή (poète maudit) Arthur Rimbaud, δεν ξέρω αν είχες στο νου σου τη χώρα των καταραμένων πολιτών μας, που δεν θα δει ποτέ το φως, τη δικαιοσύνη και την αξιοπρέπεια, όταν έλεγες:

«Ce n’est qu’au prix d’une ardente patience que nous pourrons conquérir la cité splendide qui donnera la lumière, la justice et la dignité à tous les hommes. Ainsi la poésie n’aura pas chanté en vain» (Αυτό δεν είναι παρά το τίμημα μιας φλογερής υπομονής, που μπορούμε να κατακτήσουμε την υπέροχη πόλη, η οποία θα δώσει το φως, τη δικαιοσύνη και την αξιοπρέπεια σε όλους τους ανθρώπους. Έτσι η ποίηση δεν θα είχε μάταια τραγουδήσει).

Δυστυχώς, στη χώρα μας ή ποίηση άδει μάταια τα του Άδη μυστήρια του φωτός, της δικαιοσύνης και της αξιοπρέπειας, που αποτελούν μεταφυσικές φαντασιώσεις των πολιτών της, τα Ουρί του ευρωπαϊκού παραδείσου, βλέποντας το φως στην άκρη ενός ατέλειωτου τούνελ, τη δικαιοσύνη δεμένη πισθάγκωνα και την αξιοπρέπεια στην επαιτεία των αυτοκινητοδρόμων, Autobahnen στη γλώσσα των επικυρίαρχων της Ευρώπης.

Σύντροφε δούλε, γιε των δούλων και στωϊκέ Επίκτητε, σαν όλα τα σημερινά στωϊκά παιδιά των ευρωδούλων Ελλήνων απέναντι στην ευρωπαϊκή βία, τι θα έλεγες για την τεθλασμένη πορεία της χώρας μας στις κακόφημες πολιτικές γειτονιές της Ευρώπης, αυτές που γέννησαν όλες τις διαμαρτίες και αμαρτίες του πολιτικού και κοινωνικού bullying, εσύ που μίλησες για την ευθεία και το χάρακα, το δίκαιο και τη δικαιοσύνη στην έμφορτη σοφίας φράση σου:

«Ὥσπερ τὸ εὐθὺ εὐθέος οὐ δεῖται, οὕτως οὐδὲ τὸ δίκαιον δικαίου» (Όπως η ευθεία δεν χρειάζεται χάρακα, έτσι και το δίκαιο δεν χρειάζεται δικαιοσύνη).

Αφήνω τελευταίο εσένα Αυστριακέ ψυχίατρε και ψυχαναλυτή των ενστίκτων Sigmund Freud, γιατί μόνο η ψυχιατρική μπορεί, πλέον, να ερμηνεύσει το βασικό ένστικτο και τα Οιδιπόδεια συμπλέγματα της εξουσίας, αφού πρώτος εσύ είδες τον πολιτισμό ως πηγή δυστυχίας (Das Unbehagen in der Kultur)

και προφανώς εννοούσες τον ευρωπαϊκό πολιτισμό, για τον οποίο έβαζες ως πρώτο προαπαιτούμενο, όχι όλες αυτές τις φασιστικές σαχλαμάρες των δανειστών μας που ευτελίζουν τον άνθρωπο, αλλά τη δικαιοσύνη («Die erste Voraussetzung der Kultur ist der Gerechtigkeit»), αν θυμάμαι καλά στη γλώσσα σου την άποψή σου αυτή, γιατί έχω διακόψει πολλά χρόνια τους πνευματικούς δεσμούς μου μ’ αυτή.

ΥΓ 1

Υστερογραφικά και χωρίς υστερία και υστεροβουλία θα έπρεπε να επικαλεστώ κι’ εσένα άρχοντα της γλώσσας μας Γεώργιε Μπαμπινιώτη για να μας ερμηνεύσεις τη φαντασμαγορική παπαρολογοχορογραφία της λίμνης των πολιτικών κύκνων, που αντί να διακωμωδήσουν τη δικαιοσύνη αυτοευτελίζουν, όπως προηγουμένως καθ’ ομολογία τους αυτοαπάτησαν, τους ποιητές τους:

«… εμείς οι αστοιχείωτοι καταφέρνουμε και ξεπερνάμε πολλές φορές ακόμα και θεσμικά εμπόδια αυτών που έχουν ιδιαίτερη στοιχείωση για να μας θέτουν τέτοια εμπόδια».

Επικίνδυνη έπαρση ή φτηνονταϊλίκι για τον ευτελισμό των δημοκρατικών θεσμών της διάκρισης των εξουσιών, που καταφέρνουν να τους ξεπερνούν ακόμα και οι αστοιχείωτοι πολιτικοί Κουταλιανοί, αυτοί που τρέμουν, κατά το άσμα, σαν το ψάρι στους θεσμούς της κυράς τους Μέρκελ μπρος;

Το σίγουρο είναι, ότι όσοι επαίρονται για το ξεπέρασμα των θεσμών της δημοκρατίας είναι σκυταλοδρόμοι της τυραννίας.

Επιστρέφοντας στο γλωσσικό ζήτημα, θα πρέπει να παρατηρήσω, πως εκτός από τη μεταστοιχείωση της πυρηνικής φυσικής με τη μεταβολή του ατομικού αριθμού των στοιχείων υπάρχει, όπως φαίνεται, και η γλωσσική αλυσιδωτή ασυναρτησιολογική στοιχείωση, που κάνει το κάθε αστοιχείωτο πολιτικό φάντασμα στοιχειωμένο εφιάλτη.

Προσωπικά, θυμάμαι στη μεταστοιχείωση την μεταβολή του αριθμού των πρωτονίων του πυρήνα, ενώ την αλυσιδωτή στοιχείωση θα μπορούσα να αποδώσω στην πυρηνική σχάση των αλυσιδωτών (ή μήπως αλυσιδοτών) αντιδράσεων, που ανατροφοδοτούνται από τα νετρόνια της πολιτικής κωμωδίας και κάνουν να γελάει και τον κάθε μνημονιοπικραμένο, αφού

«Στου (μνημονιο)*πικραμένου την αυλή ήλιος δεν ανατέλλει,

μον’ είναι πάντα συννεφιά και βασιλεύει αντάρα,

φυτρώνει ο πικραπήγανος**, να τρων οι πικραμένοι,

να τρων οι μάνναις τοις κορφαίς, κ’ οι αδερφαίς τους κλώνους,

γυναίκες των καλών αντρών να τον ξεθεμελιώνουν» (Δημοτικό Μοιρολόϊ).

* Το παρενθετικό συνθετικό είναι δική μου προσθήκη στο δημώδες άσμα.

** Ο πικραπήγανος (πικρός απήγανος) είναι ένα θαμνώδες φυτό που ευδοκιμεί στη Νότια Ευρώπη και χρησιμοποιήθηκε ως φάρμακο κατά της ανησυχίας και του άγχους.

Μιλώντας ιατρικά, θα έλεγα, πως είναι ένα οικολογικό φάρμακο πράσινης ανάπτυξης του ακροβάτη του Καστελόριζου που αλλάζει την αλυσίδα του ποδηλάτου εν κινήσει σε ροζ συσκευασία των σκληρών εμπόρων της ελπίδας, επιλογή της εθνικής μας πολιτικής, που θέλει τους πολίτες χαζοχαρούμενους να υποδέχονται με τη συριακή λέξη, τώρα που τα συριακά θα γίνουν η δεύτερη γλώσσα του ελληνικού

κράτους χάριν της μεταναστευτικής ευρωπαϊκής μεγαθυμίας, «Ωσαννά…***» (Hosanna λατινιστί, σώσον και ευόδωσον ελληνιστί κατά την μετάφραση των Ο’ – Εβδομήκοντα****) τα χαρμόσυνα νέα της μείωσης του χρέους, της ποσοτικής χαλάρωσης, της εξόδου στις αγορές, της δίκαιης, αλλά χωρίς δικαιοσύνη, ανάπτυξης, της αύξησης της συντάξης του συνταξιούχου (Agnus Dei, qui tollis peccata mundi – ο Αμνός του Θεού, ο αίρων την αμαρτίαν του κόσμου) «με την άνοδο της οικονομίας» (Κύριε ελέησον, η οικονομία πήρε την Κλίμακα του Ιακώβ;*****) και κάθε άλλης γνωστής και αγνώστου κατρουγκ-αλακίας…

*** Ὡσαννά ἐν τοῖς ὑψίστοις (Hosanna in excelis Deo)

Eὐλογημένος ὁ ἐρχόμενος ἐν ὀνόματι Κυρίου (Benedictus qui venit in nomine Domini).

**** Αν λάβουμε υπόψιν τις διαστάσεις της Βίβλου, για την οποία χρειάσθηκαν Ο’ (70) μεταφραστές, θα μπορούσαμε να θεωρήσουμε εύλογο τον αριθμό των Τ’ (300) βουλευτών για την μετάφραση των δυσανάλογα μεγαλύτερων διαστάσεων μνημονιακών βίβλων, «βίβλους γραμμάτων και αριθμών, την πάσα υποταγή και δύναμη», όπως περιγράφει ο Οδυσσέας Ελύτης στο «Άξιον Εστί» (Ψαλμός Ζ΄) όλο αυτό το συρφετό της ευρωφασιστοαληταμπουρίας, παλαιότερα των απλώς κατακτητών και σήμερα των απολύτου εξειδίκευσης κατακτητών – δανειστών, που αξίζει τον κόπο να παραθέσω ολόκληρο:

«Ήρθαν

ντυμένοι “φίλοι”

αμέτρητες φορές οι εχθροί μου

το παμπάλαιο χώμα πατώντας.

Και το χώμα δεν έδεσε ποτέ με τη φτέρνα τους.

Έφεραν

το Σοφό, τον Οικιστή και το Γεωμέτρη,

Βίβλους γραμμάτων και αριθμών,

την πάσα Υποταγή και Δύναμη,

το παμπάλαιο φως εξουσιάζοντας.

Και το φως δεν έδεσε ποτέ με τη σκέπη τους.

Ούτε μέλισσα καν δε γελάστηκε το χρυσό ν’ αρχινίσει παιχνίδι∙

ούτε ζέφυρος καν, τις λευκές να φουσκώσει ποδιές.

Έστησαν και θεμελίωσαν

στις κορφές, στις κοιλάδες, στα πόρτα

πύργους κραταιούς κι επαύλεις

ξύλα και άλλα πλεούμενα,

τους Νόμους, τους θεσπίζοντας τα καλά και συμφέροντα,

στο παμπάλαιο μέτρο εφαρμόζοντας.

Και το μέτρο δεν έδεσε ποτέ με τη σκέψη τους.

Ούτε καν ένα χνάρι θεού στην ψυχή τους σημάδι δεν άφησε∙

ούτε καν ένα βλέμμα ξωθιάς τη μιλιά τους δεν είπε να πάρει.

Έφτασαν

ντυμένοι “φίλοι”

αμέτρητες φορές οι εχθροί μου,

τα παμπάλαια δώρα προσφέροντας.

Και τα δώρα τους άλλα δεν ήτανε

παρά μόνο σίδερο και φωτιά.

Στ’ ανοιχτά που καρτέραγαν δάχτυλα

μόνον όπλα και σίδερο και φωτιά.

Μόνον όπλα και σίδερο και φωτιά».

***** Για όσους δεν θυμούνται τη Βίβλο, ένα σύντομο απόσπασμα για το όνειρο του Ιακώβ, που προφανώς αυτό ζήλωσε ο μαντηλομεταρρυθμιστής, με τη διαφορά ότι στη δική του κλίμακα ανεβοκατεβαίνουν οι διάβολοι της χρηματοπιστωτικής κόλασης:

«… καὶ ἐνυπνιάσθη (Ιακώβ), καὶ ἰδοὺ κλίμαξ ἐστηριγμένη ἐν τῇ γῇ, ἧς ἡ κεφαλὴ ἀφικνεῖτο εἰς τὸν οὐρανόν, καὶ οἱ ἄγγελοι τοῦ Θεοῦ ἀνέβαινον καὶ κατέβαινον ἐπ᾿ αὐτῆς» (Γένεσις 28, 12).

ΥΓ 2

Θα ήθελα να ζητήσω κατανόηση και συγγνώμη από τους φίλους μου και τους πρώην σπουδαστές μου, που κατάντησα ένας θλιβερός ΑΝΤΙμνημονιακός, ΑΝΤΙφασιστικός, ΑΝΤΙναζιστικός και ΑΝΤΙευρωπαϊκός σχολιογράφος, ενώ έχω τόσα πολλά να τους προσφέρω από τον ευρωπαϊκό πολιτισμό.

Ευτυχώς, όμως, το πνευματικό κεφάλαιο είναι ο μόνος αποθησαυρισμός πλούτου στον οποίο δεν άπλωσε ακόμα τα βρώμικα χέρια της η χρηματοπιστωτική τυραννία με τους ντόπιους λακέδες της (laquais, αν προτιμάτε τη γαλλική γραφή) για να μου τον απαλλοτριώσουν και κινδυνεύει μόνο από τον υπέρτατο δανειστή της ζωής, το θάνατο, που ελπίζω να μου επιτρέψει, χωρίς προαπαιτούμενα, να πραγματοποιήσω την υπόσχεσή μου για την παρουσίαση και ανάλυση την προσεχή χρονιά, σε ένα όπως πάντα ελεύθερο σεμινάριο, της αντιρατσιστικής όπερας Intolleranza, αλλά και του συνολικού έργου και των τεχνικών του σειραϊσμού του Luigi Nono.

Εδώ θα πρέπει να εκμηστερευθώ και να ομολογήσω εις άφεσιν των παιδικών μου αμαρτιών, ότι η γνωριμία μου με τον μαρξιστή Luigi Nono και το σχεδόν καθ’ ολοκληρία πολιτικό έργο του αποτέλεσε την αιτία να απομακρυνθώ από το σοσιαλιστικό ρεαλισμό και την ανοησία του φορμαλισμού της πρωτοπορίας, καταλήγοντας στο συμπέρασμα, πως ο σοσιαλιστικός ρεαλισμός ήταν για τους

συμβιβασμένους – βολεμένους επαναστάτες, ενώ η πρωτοπορία για τους ασυμβίβαστους και μια και δεν ανήκα ποτέ στους πρώτους, επέλεξα την πρωτοπορία των δεύτερων.

ΚΑΛΟ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ, απολαμβάνοντας στις ακρογιαλιές τη δημώδη υπερρεαλιστική φαντασία, που μπορεί να κάνει το όνειρο πραγματικότητα, να βάψει κόκκινο τον ήλιο το μισό και το φεγγάρι ακέριο:

«Κόκκιν’ αχείλι εφίλησα κι έβαψε το δικό μου,

και στο μαντίλι το ‘συρα κι έβαψε το μαντίλι,

και στο ποτάμι το ‘πλυνα κι έβαψε το ποτάμι,

κι έβαψε η άκρη του γιαλού κι η μέση του πελάγου.

Κατέβη ο αϊτός να πιει νερό κι έβαψαν τα φτερά του,

κι έβαψε ο ήλιος ο μισός και το φεγγάρι ακέριο».

ΔΑ

The post ΕΠΙΚΛΗΣΗ (ΠΕΡΙ ΔΙΚΑΙΟΥ ΚΑΙ ΑΔΙΚΟΥ, ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ ΚΑΙ ΤΥΡΑΝΝΙΑΣ) appeared first on Triklopodia.

Δεν υπάρχουν σχόλια

Από το Blogger.