Οι επιχειρησιακές ανάγκες των Πεζοναυτών είναι πολύ συγκεκριμένες, όπως συγκεκριμένη είναι και η αποστολή τους: Ασφαλής και ταχεία μεταφορά τους προς την εχθρική ακτή, την εμπλοκή τους με την εχθρική παράκτια άμυνα και την κίνηση τους στην ενδοχώρα της εχθρικής ακτής, είτε για την επίτευξη συγκεκριμένου αντικειμενικού σκοπού είτε για διεύρυνση και εξασφάλιση ενός προγεφυρώματος.

Δυστυχώς οι Έλληνες Πεζοναύτες δεν έτυχαν καμιάς πρόνοιας στα εξοπλιστικά προγράμματα που ακολούθησαν την κρίση των Ιμίων το 1996. Αν και τα προγράμματα της απόκτησης σύγχρονων αμφίβιων τεθωρακισμένων οχημάτων και αποβατικών ακάτων νέας τεχνολογίας (θωρακισμένες) είχαν υπαχθεί σε όλα τα ΕΜΠΑΕ μετά το 1996 εντούτοις, για διαφόρους λόγους, τα προγράμματα αυτά μεταφέρονταν από το ένα ΕΜΠΑΕ στο επόμενο με αποτέλεσμα μόλις ξέσπασε η οικονομική κρίση αμφότερα τα προγράμματα να ακυρωθούν οριστικά, όπως και πολλά άλλα.

Αποτέλεσμα όλης αυτής της αναλγησίας είναι οι Έλληνες Πεζοναύτες να αντιμετωπίζουν, όπως και το σύνολο των ελληνικών Ενόπλων Δυνάμεων, σοβαρά προβλήματα παλαιότητας υλικού. Δεδομένης της οικονομικής δυστοκίας της χώρας, είναι προφανές ότι η όποια ενίσχυση της 32ης Ταξιαρχίας Πεζοναυτών θα προέλθει από μεταχειρισμένο συμμαχικό υλικό, δηλαδή με οχήματα τύπου AAVP-7A1 των Αμερικανών Πεζοναυτών, καθώς καμία άλλη συμμαχική χώρα δεν έχει αναπτύξει ένα τόσο εξειδικευμένο αμφίβιο όχημα. Σε διαφορετική περίπτωση η 32η Ταξιαρχία Πεζοναυτών θα συνεχίσει να επιχειρεί τα γνωστά Μ-113.

Το πρόβλημα με τα AAVP-7A1 είναι ότι δεν υπάρχουν διαθέσιμα προς παραχώρηση οχήματα, καθώς ο αριθμός τους μόλις που καλύπτει τις ανάγκες των Αμερικανών. Ωστόσο, ακόμα και στην απίθανη περίπτωση που η Ελλάδα παραλάβει οχήματα του τύπου θα απαιτηθούν επιπλέον κονδύλια για τη δημιουργία της αναγκαίας υποδομής τεχνικής υποστήριξης, ανταλλακτικών κ.ά. Ας μην ξεχνάμε ότι τα συγκεκριμένα οχήματα είναι ηλικίας 45 ετών (τα πρώτα οχήματα εντάχθηκαν σε υπηρεσία το 1972).

Μια εξίσου σημαντική παράμετρος είναι αυτή της μεταφορικής ικανότητας του κάθε οχήματος. Τα AAVP-71A1 μπορούν να μεταφέρουν 18 πλήρως εξοπλισμένους πεζοναύτες έκαστο. Αυτή η μεγάλη μεταφορική ικανότητα έχει τόσο πλεονεκτήματα όσο και μειονεκτήματα. Το πλεονέκτημα είναι η μαζική μεταφορά στρατευμάτων στην εχθρική ακτή, άρα και η εκτόξευση μεγαλύτερου όγκου πυρών κατά των εχθρικών δυνάμεων, ιδιαίτερα εάν η απόβαση συνοδευτεί και με την υποστήριξη ναυτικών πυρών και πυρών από επιθετικά ελικόπτερα. Από την άλλη πλευρά όμως η συγκέντρωση 18 πεζοναυτών σε ένα και μόνο όχημα σημαίνει ότι εάν προσβληθεί το όχημα αυτό τότε οι φίλιες δυνάμεις θα απολέσουν σχεδόν μια ολόκληρη διμοιρία. Αντίθετα, εάν ένα όχημα έχει μεταφορική ικανότητα της τάξεως των 8-10 πεζοναυτών, δηλαδή μια ομάδα, η διασπορά των δυνάμεων θα είναι μεγαλύτερη, άρα οι απώλειες μικρότερες. Βέβαια σ’ αυτή την περίπτωση θα πρέπει να γίνει προμήθεια άλλου τύπου οχήματος και σε μεγαλύτερο αριθμό, κάτι που σημαίνει μεγαλύτερο κονδύλι … φαύλος κύκλος δηλαδή!

Μια άλλη εναλλακτική λύση είναι η μετατροπή τεθωρακισμένων οχημάτων τύπου M-113 σε οχήματα τύπου ARISgator της ιταλικής ARIS. Το όχημα έχει μεταφορική ικανότητα 10 ατόμων και πλέει με μέγιστη ταχύτητα 11 km/h. Ο εξοπλισμός μάχης αποτελείται από ένα πολυβόλο των 12,7mm ή από έναν αυτόματο εκτοξευτή βομβίδων των 40mm. Η θωράκιση του οχήματος επιτρέπει την ολόπλευρη προστασία του από φυσίγγια των 7,62mm, που βάλλονται από απόσταση 30 μέτρων ή μεγαλύτερη. Κατά τη διάρκεια της πλεύσης το όχημα παρουσιάζει χαμηλή σιλουέτα, ενώ μπορεί να αφεθεί και να περισυλλεγεί από τα αποβατικά σκάφη του Πολεμικού Ναυτικού με ευκολία. Στα πλεονεκτήματα του ARISgator συμπεριλαμβάνεται και το χαμηλό κόστος μετατροπής ανά όχημα το οποίο ανέρχεται στα € 500.000 περίπου ανά μονάδα.